Mzimu wa Kariakoo - Part 2

Sehemu ya 2: Ukuta Unaongea Juma alikula kama mnyama aliyefungwa njaa kwa siku nne. Hakufikiri. Hakuchambua. Alirusha wali mdomoni kwa mikono miwili, akimeza kabla ya kutafuna vizuri, macho yake yakiwa yamejikita kwenye mwangaza hafifu wa simu yake iliyokuwa imelala sakafuni. Maharage ya nazi yalikuwa na ladha ya maisha. Nyama ya kuku ilikuwa laini kana kwamba imepikwa na mama mzazi anayejali. Lakini baada ya kumaliza, wakati sahani ikawa tupu na tumbo lake likaanza kumshtukia kwa furaha, ndipo akili yake ikarudi kwenye kiti cha dereva. Hii si roho. Juma alijifuta mdomo kwa mkono wake, akatazama kuzunguka. Kwenye taa teketeke ya simu, aliona kitu kingine. Chumba hicho hakikuwa kama lilivyoelezwa na wapangaji. Hakukuwa na vumbi la miaka. Hakukuwa na utando wa buibui unaoning’inia kama pazia la maiti. Badala yake, kulikuwa na godoro moja jembamba lenye shuka safi, blanketi ya zamani lakini iliyofua, na kona moja yenye vitabu vichache vya dini vilivyochakaa. Pia kulikuwa na kopo la maji safi na bilauri moja iliyowekwa kichwani mwa godoro. Juma alisimama, moyo wake ukidunda kiuwiano cha kuchanganyikiwa. Alikuwa amefika nyumbani kwa mtu. Sio roho. Huyu alikuwa mtu aliye hai, mwenye utaratibu, anayejiandalia chakula na kufua nguo, lakini anayeishi kwenye giza la kudumu kama panya wa shambani. Kwa nini? Kabla ya kupata jibu, sauti ikatoka kwenye ukuta wa nyuma. Siyo sauti ya ajabu. Siyo sauti ya kuguna au kugongagonga. Ilikuwa sauti ya binadamu. Sauti dhaifu, nyororo, yenye kusitasita kana kwamba imezikwa ardhini kwa miaka mingi na sasa inajitahidi kutambaa kutoka kwenye udongo. “Usiwache sahani hapo… atajua.” Juma aliruka kama mwewe anayeshtushwa. Sahani ilimwanguka mkononi na kugonga sakafu kwa kelele ya chuma dhidi ya zege. Aligeukia ukuta. Hakukuwa na mlango. Hakukuwa na ufa mkubwa wa kutosha kuona mtu. Lakini sauti ilikuwa imetoka pale. Ndani ya ukuta huo. “Nani yuko hapo?” aliuliza Juma kwa sauti ya chini yenye kukakamaa. Kimya. Kisha sauti ile ile, lakini sasa ikiwa imesogea karibu zaidi, kana kwamba mdomo wake umebanwa moja kwa moja kwenye ubao wa ukuta. “Naitwa Rashid. Nimesikia kila kitu unachofanya tangu uingie. Unatetemeka. Umekula haraka. Unaogopa. Lakini usiogope mimi… mimi ndiye nina hofu zaidi kuliko wewe.” Juma alisogea karibu zaidi na ukuta. Aliwasha taa ya simu yake moja kwa moja. Hakukuwa na kitu cha kuona. Lakini aliona uwazi mwembamba sana kwenye makutano ya mbao mbili. Uguguu tu. Akabonyeza uso wake karibu, akapepesa macho, na polepole, macho yake yakazoea. Aliona jicho. Mmoja tu. Jicho la binadamu. Jicho lenye wingu jeupe kwenye kona yake la magonjwa ya macho yasiyotibika vizuri. Lakini jicho lenye nuru. Nuru ya mtu ambaye bado anaamini katika kitu. “Rashid?” Juma alinong’ona. “Ndiyo.” Sauti ile ikajibu, sasa ikiwa siyo ya hofu ila ya aina fulani ya utulivu wa kushangaza, kama vile mgonjwa anapokubali kwamba ugonjwa wake hauna tiba. “Mimi ni … mwana wa Baba Shomari.” Juma alitoka pale ukutani kwa mgongo uliojawa na jasho baridi. Mwana wa Baba Shomari? Yule mzee mkorofi aliyekataa kukodisha chumba kwa sababu ya "roho"? Alikuwa anamfichia mwanawe hapa? Kwenye giza hili? Bila hewa? “Umekaa hapa kwa muda gani?” Juma aliuliza, sauti yake ikiwa imeanza kutoka kwenye tumbo lake la kina. Ukuta ukakaa kimya kwa muda mrefu. Kisha, sauti ile tena, lakini sasa ikiwa imevunjika, kama mwanamume anayelia kwa sauti ya ndani. “Miaka kumi. Tangu nilipoanguka kutoka kwenye paa la nyumba hii nilipokuwa na miaka kumi na saba. Mguu wangu ulivunjika, mgongo wangu ukaumia zaidi. Nilipata ulemavu. Baba aliona aibu. Alisema wanajamii hawatakubali. Alisema kila mtu atanicheka. Alinihamisha hapa usiku mmoja. Alisema ni kwa usalama wangu. Lakini… sikujua kwamba usalama unamaanisha kuishi kama maiti.” Juma alilala kitako chini kwenye sahani chafu. Akili yake ilikuwa inacheza mpira wa mechi mbili kwa wakati mmoja. Alikumbuka hadithi za "roho ya Kariakoo" alizozisikia kwenye vituo vya mabasi. Alikumbuka sura ya Baba Shomari alipouliza kuhusu chumba. Hofu ile machoni pake! Lakini sasa alijua. Hofu hiyo haikuwa ya mzimu. Hofu hiyo ilikuwa ya mtu anayeogopa siri yake kufichuka. “Unapataje chakula?” Juma aliuliza, akitazama sahani tupu. “Nguo? Maji?” “Baba analeta usiku. Saa kumi na mbili usiku, wakati wapangaji wote wamelala. Anafungua mlango kutoka sehemu yake ya nyuma ya nyumba, anapitia handaki dogo nililojenga mwenyewe wakati wa miaka ya kwanza. Analeta chakula, nguo, dawa zangu. Lakini hana moyo wa kuniongelea mengi. Huingia, anaacha vitu, anafunga, anaondoka. Hataoni uso wangu. Anaogopa kuuona.” Juma alijisikia kichefuchefu. Sio kutokana na chakula alichokula, ila kutokana na ukweli uliokuwa ukimiminika kwenye kichwa chake kama mafuta ya moto. Baba Shomari, yule mwenye nyumba anayejulikana kwa Dua za kufukuza mashetani na kunyunyizia chumvi pembezoni mwa kuta, alikuwa mfungaji. Alikuwa mnyanyasaji. Na zaidi ya yote, alikuwa mwongo mkubwa wa Kariakoo. “Kwa nini unaniambia haya?” Juma aliuliza, sauti yake ikiwa imekauka kwa mwanya. Kulikuwa na mwendo ukutani. Kitu kikivuta nafsi. Kisha Rashid akasema maneno ambayo yalimfanya Juma asahau hata kupumua. “Kwa sababu siku hizi, mwili wangu unazidi kudhoofika. Ninaogopa kufa hapa ndani, na mtu asiyejua kwamba niliwahi kuishi. Na kwa sababu… wewe ndiye mtu wa kwanza kuingia hapa miaka yote hii. Wengine waliogopa roho. Lakini wewe ulikula chakula changu. Ulikunywa maji yangu. Sasa wewe ni shahidi. Naomba usiniache.” Giza la chumba likazidi kuwa zito kana kwamba limefungwa na mikeka minane. Juma alifunga macho yake. Alijua kuwa tangu sasa, maisha yake yalikuwa yameingia kwenye mtego usio na njia ya kutoka. Alipaswa kuchagua. Kumsaidia Baba Shomari kuendeleza ukatili huu kwa kukaa kimya? Kuwafichulia wapangaji wengine ukweli, na kupoteza makao yake mwenyewe? Au kumtoa Rashid—na kubeba mzigo wa kuwa mkombozi wa mtu asiyejulikana na ulimwengu? Aliinuka. Alichukua sahani chafu. Aliosha kwenye kopo la maji. Alaiweka pembeni kwa utaratibu. Kisha akalala kwenye godoro jembamba, akielekea uso wake ukutani. “Rashid,” alisema. “Ndiyo.” “Kesho usiku, utanionyesha handaki hilo.” Hakukuwa na jibu la papo hapo. Lakini baada ya sekunde kumi, ukuta ulitikisika kidogo—kana kwamba mtu aliyekuwa amekaa kimya kwa miaka kumi alikuwa akilia kwa mabega yake yaliyokunjamana. Na mahali fulani ndani ya nyumba ile, Baba Shomari alikuwa amepiga magoti kwenye zulia lake, akisoma Qur’an kwa sauti chini, akijaribu kujiaminisha kwamba alikuwa anamkinga mwanawe, sio kumzika. Lakini usiku hauna masikio ya kusikia uongo. ... Inaendelea Sehemu ya 3.