Kizaa Zaa cha Bodaboda - Part 1

Sehemu ya Kwanza: Usiku wa Jumanne Piga piga. Piga piga. Mvumo wa pikipiki ya Zakaria unajaza barabara za Mwanza usiku wa Jumanne. Anacheza kati ya magari, anayumba kwenye mashimo, anapita kwenye mwanga wa taa za barabarani zinazowaka-kuzima kana kwamba zina usingizi. Ni saa kumi na moja usiku. Zakaria ana miaka arobaini na minne. Macho yake yamechoka. Mgongo unauma. Lakini analazimika. Ana watoto watatu shuleni. Mkewe alifariki miaka miwili iliyopita. Hana mtegemea mwingine. "Boda boda! Boda boda!" Anasimama kwa kasi. Mwanamke ameinua mkono kando ya barabara. Anatia giza. Lakini Zakaria anaona buibui ya samawati. Anaona kofia nyekundu iliyovaliwa juu ya buibui. Anamjua mwanamke huyu. Moyo wake unadunda kwa kasi. "Twende, kaka," sauti ya mwanamke iko chini, karibu haisikiki. Zakaria anazidiwa kupumua. "Bibi, leo utalipa?" Mwanamke huyo hajibu. Anapanda nyuma ya pikipiki. Zakaria anahisi baridi isiyo ya kawaida inayovuja kutoka kwa mwili wake — au kutoka kwa nguo zake? Anawasha pikipiki. Anatafuta nguvu. "Makaburi ya Sogea," mwanamke anasema kwa sauti ya usingizi. Zakaria anaanza kuendesha. Mikono inatetemeka. Hii ni mara ya nne sasa. Kila Jumanne usiku, saa kama hizi, anamchukua mwanamke huyu hadi makaburi. Anamshusha langoni. Na kabla hajageuza pikipiki kuomba hela — amepotea. Hakuna mtu. Hakuna sauti. Hakuna nyayo. Hakuna hela. Wenzake wanamcheka. "Zakaria, yule ni mzimu! Achana naye!" Lakini anahitaji hela. Anahitaji chakula cha watoto wake. Leo ameamua. Hatalimwacha aende tu. Leo atamfuata. Anafika langoni la makaburi. Mwanamke anashuka. Kama kawaida, anaanza kutembea ndani ya makaburi kwenye giza nene. Lakini Zakaria anaacha pikipiki pembeni. Anachukua tochi yake ndogo. Ananyemelea kwa vidole. Anaingia makaburini. Kunyamaza kumefuka. Nzige wanacheza ngoma yao ya usiku. Popo wanapiga kelele juu ya miti mikavu. Zakaria anamfuata mwanamke kwa umbali wa hatua ishirini. Anaona buibui ya samawati inayong'aa kwenye mwezi mwororo. Anaona anaingia kwenye jengo refu lenye nuru nyekundu juu ya paa. Hospitali ya Rufaa ya Mwanza. "Subiri," Zakaria anajisemea. "Yuko hospitalini? Si makaburi ndio alisema?" Anatoka kwenye giza na kuelekea hospitalini. Njia inampeleka nyuma ya jengo. Kuna lango ndogo la chuma. Limefungwa. Anasubiri. Dakika kumi. Ishirini. Mwanamke hatokei. Lakini mlinzi wa hospitali anapita. "Wewe! Unatafuta nini hapa usiku?" Zakaria anaeleza. Mlinzi anacheka kwa sauti kubwa. "Yule mwanamke wa buibui ya samawati? Si unamjua? Anafanya zamu mbili. Anaanza saa nne mchana hadi saa kumi na mbili usiku. Halafu hulala hapa ofisini kwa saa mbili. Kisha anarudi zamu ya saa mbili asubuhi." Zakaria anasimama kimya. Kichwa kinachemsha. "Lakini... anapoteaje? Sijawai kupata hela yangu?" Mlinzi ananyamaza. Anamkazia Zakaria macho. "Zakaria, umewahi kuangalia chini ya kiti chako?"