Mzimu wa Kariakoo - Part 3

Sehemu ya 3: Handaki la Usiku Juma hakuweza kulala usiku huo. Si kwa sababu ya hofu, wala si kwa sababu godoro lilikuwa gumu kama mgongo wa ngamia. Alikuwa amelala mahali pengi mabaya zaidi. Tatizo lilikuwa ni sauti. Sio sauti za ajabu au milio ya roho. Ilikuwa ni pumzi ya Rashid iliyokuwa ikitoka ukutani. Pumzi ya mtu anayepambana na maumivu kila wakati anapoinua kifua chake ili kupumua hewa chache zilizobaki kwenye chumba kile. Na kulikuwa na kelele nyingine. Kama mnyororo wa baiskeli unavyosogezwa polepole kwenye saruji. Rashid alikuwa akijaribu kugeuza mwili wake kwenye kiti cha magurudumu. Juma alisikia kishindo kimoja kikubwa—pengo, halafu fofofo. Pengo la pili, tena fofofo. Kisha sauti ya mwanamume anayelia kwa meno yaliyomea. “Rashid, uko salama?” Juma alinong'ona kwenye ukuta. “Nimeanguka,” sauti ikajibu kwa uchovu usio na kipimo. “Tena. Kawaida.” Juma alijikaza. Alitaka kuvunja ukuta. Alitaka kukimbia kwa polisi. Alitaka kumvuta Baba Shomari shingoni. Lakini hakufanya lolote kati ya hayo. Kwa sababu alikumbuka sura ya wale wapangaji wengine waliokuwa wakicheka hadithi za roho. Alikumbuka jinsi walivyokuwa wakijifunga ndani ya nyumba zao kila usiku kwa hofu ya kitu kisichopo. Alikumbuka kwamba yeye mwenyewe alikuwa mgeni, maskini, asiye na mtu wa kumtegemea. Akifungua mdomo, angemkosaje? Angeweza kumthibitishia nani kwamba kuna mwanadamu hai nyuma ya ukuta huo? Utaniita mwendawazimu, aliwaza. Au utanishuku kuwa nataka kupora nyumba. Hivyo akakaa kimya. Akasubiri. Usiku ulipoanza kugeuka kuwa asubuhi ya mapema, saa nne hivi, Juma alisikia hatua nyepesi kwenye korido. Sio nyayo za wapangaji wanaojua kwenda chooni. Hizi zilikuwa nyayo za mtu anayejua kila ufa wa sakafu, anayepanda kwa makini kama paka anayemwinda ndege. Juma alisogea kwa utulivu kwenye giza, akajificha kwenye kona ya chumba, akivuta blanketi juu ya kichwa chake kama mzoga. Mlango wa chumba ukafunguka polepole. Taa ndogo ya mkaa ikawaka. Juma alipenyeza jicho lake kupitia ufa wa blanketi. Alimwona Baba Shomari. Lakini si Baba Shomari aliyemkuta jioni. Yule mzee alikuwa amebadilika. Uso wake haukuwa wa mwenye nyumba mkali tena. Ulikuwa uso wa mtu aliyezeeka miaka kumi kwa saa moja. Nywele zake zilikuwa zimesimama kwa jasho. Macho yake yalikuwa mekundu kama yale ya mtu anayelia usingizini. Alikuwa amebeba mzigo: mkoba mmoja wa plastiki uliojaa vitu, chupa ya maji, na dawa za kusindikiza. “Rashid…” alinong'ona kwa sauti iliyovunjika. “Nimeletea tembe za maumivu. Na pilau uliyopenda. Samahani nimechelewa. Mama alikuwa mgonjwa leo… sijui mbona nakuambia hili, hutaweza kunijibu, lakini… najua unasikia.” Juma alishtuka. Hakuwa anajua kwamba Baba Shomari alidhani Rashid hana uwezo wa kusema? Je, mwanawe alikuwa akiongea ukutani usiku kucha, lakini baba yake hakujua? Kisha ukuta ukasogea. Siyo ukuta halisi—lakini sehemu nyembamba ya mbao karibu na sakafu ilisongoka kwa mkono wa Rashid. Handaki dogo. Juma aliona mkono wa Rashid ukijitokeza—mkono mwembamba kama ule wa mtoto wa miaka kumi, wenye vidole vilivyojipinda kwa ugonjwa wa mifupa. Mkono huo ulipapasa angani mpaka ukamkuta mkoba wa plastiki. Ukaukamata. Ukautowesha kwenye giza. Baba Shomari alisimama amenyamaza. Macho yake yalikuwa yamejaa maji. Hakuwa anamwona mwanawe, lakini alikuwa anasikia pumzi yake. Kwa mara ya kwanza kwa miaka mingi, alitaka kusema kitu zaidi. Alitaka kuomba msamaha. Alitaka kuvunja ukuta wenyewe. Lakini hakuweza. Badala yake, alirudi nyuma, akafunga mlango, na hatua zake zikasikika zikiondoka zikiwa nyepesi kama wakati alipokuja. Alikuwa ameacha tena mwanawe kwenye kaburi lake la saruji. Mara tu nyayo zilipokufa, Juma aliinuka kama maiti anayofufuliwa. Alienda moja kwa moja handakani. Akasukuma mbao zilizokuwa zimefunguliwa, akajipenyeza kwa shida kwenye uwazi mwembamba. Alijikuta kwenye handaki refu lenye urefu wa mita tatu. Handaki ambalo halikuwa zito kama la Baba Shomari kuvipitia—lakini kwa Rashid, aliyekuwa ameutumia kwa miaka kumi, ni muujiza wa kila siku. Mwishoni mwa handaki, alikuta chumba. Hakuna taa. Lakini macho yake yalikuwa tayari yamezoea giza. Alimwona Rashid. Rashid alikuwa amekaa kwenye kiti cha magurudumu kilichokuwa kimefungwa kwa waya na vijiti vya mbao vya kujitengenezea mwenyewe. Miguu yake ilikuwa nyembamba kama vijiti vya upepo. Mkono wake wa kulia ulikuwa umejipinda kuelekea kifuani kama msumeno uliofanywa vibaya. Lakini uso wake... uso wa Rashid haukuwa wa kusikitisha. Ulikuwa mzuri. Kwa njia ya ajabu. Macho yake mawili yenye rangi ya kahawia ilimwangalia Juma kwa utulivu wa mtu ambaye amepita kifani cha kifo mara nyingi siku zote za maisha yake. “Ulilia,” Juma alisema, akimkaribia. “Hukusikia,” Rashid akajibu. “Machozi yangu yana kimya.” “Unazungumza vizuri. Unawaza vizuri. Kwa nini baba yako anadhani huwezi?” Rashid alitabasamu. Tabasamu lenye uchovu. “Kwa sababu niliamua miaka ya kwanza ya kufungwa… kukaa kimya wakati yeye anakuja. Niliogopa akisikia sauti yangu, atanifungia zaidi. Au atanivuta nje na kunitupia mitaani. Kwa hiyo nilijifanya bubu. Nilijifanya mgonjwa wa akili. Lakini wewe… wewe si baba yangu.” Juma aliketi kwenye sakafu ya zege yenye unyevunyevu. Alichukua mkono wa Rashid. Ulikuwa baridi kama jiwe la mto wakati wa kiangazi. “Nataka kukutoa hapa,” Juma alisema. Rashid aliinua macho yake. Kwa mara ya kwanza, nuru ikamulika kwenye uso wake. “Utanitoa? Utanitoa wapi? Nitaenda kanisani? Sokoni? Nyumbani kwa jirani? Watu wataona sura yangu. Watauliza maswali. Na baba atakataa. Atasema ninaugua akili. Atanirudisha.” Juma alishika mkono huo kwa nguvu zaidi. “Halafu na mimi nitakuwa mgonjwa wa akili pamoja nawe. Sisi wawili.” Nyuma yao, handaki lilikuwa bado wazi. Nyuma ya handaki, mlango wa chumba ulikuwa umefunguliwa kidogo tu—isitoshe, nyayo za Baba Shomari zilikuwa bado zikisubiri kwenye korido, kwa sababu mzee huyo hakwenda mbali. Alikuwa amesimama kwenye giza la ukumbi, sikio lake likibanwa ufunguo mlangoni, akisikiliza. Alisikia kila kitu. Kweli, hadithi ya roho ya Kariakoo ilikuwa karibu kupata mwisho wake. ... Inaendelea Sehemu ya 4.